Tatuaż a terapia

Tatuaże

Tatuaż a terapia

Tatuaż wywodzi się z ludów plemiennych, gdzie uważany był za czynnik leczniczy. Taki właśnie miał postać amuletów, które tatuowane były na ludzkim ciele. Ich celem była ochrona przed złymi duchami.

O terapeutycznym działaniu tatuażu można mówić także w przypadku tatuażu znajdującego się z okolicy kobiecych ust plemion z Ainu. Wzory te miały chronić przed złymi mocami, mającymi możliwość przedostania się do domostw.

Tatuaż nie był także obcy dzieciom, które miały postać szczepionek, olejki wykorzystywane do ich wykonania zawierały bowiem zioła i inne składniki mające na celu pobudzenie reakcji obronnych organizmu. Dzięki tatuażom dzieci były bardziej odporne na działanie wirusów prowadzących co różnych chorób.

W zależności od tego, jakie zadanie miał pełnić tatuaż, wykorzystywane były różne rodzaje wzorów. I tak wizerunek ptaka znajdującego się w świątyni chronił przed mocą złych duchów, tatuaż przecinający pięty nie dopuszczał do działania diabła, niewielkich rozmiarów wzory usytuowane na skroniach działały przeciwbólowo, zaś wzorki w kącikach ust chroniły przed utonięciem w morzu. Na oczach i w miejscach intymnych dopuszczano się wykonywania niewielkich rozmiarów kropek, krzyżyków oraz linii.

Tatuaże chroniące przed złymi mocami były znane nie tylko ludom plemiennym, znali je także w Egipcie, gdzie wzór w kształcie ryby oraz drzewa palmowego odpowiadał za płodność, wąż chronił przed mocą gniewnego boga. U Hebrajczyków natomiast tatuaż był wykorzystywany do hamowania rozwoju choroby. Wszelkie zmiany skórne, jak guzy czy znamiona były brane w obwódkę, dzięki której wierzono, że choroba nie przedostanie się poza nią.

W Stanach Zjednoczonych istnieje specjalny tatuaż dla chorych na cukrzycę. Ma on monitorować poziom glukozy we krwi, która osiągając podwyższony stan wywołać ma świecenie tatuażu.